حظّ خود را از فرمانبرى تو بدست آورم و به نصيبى كه از يارى تو دارم نايل آيم ، و راستى كه خداوند ، هيچ وقت روى زمين را از كسى كه كار خيرى انجام دهد و يا رهبر راه رستگارى باشد خالى نميگذارد ، و امروز حجّت الهى بر خلق‌اش و امانت او در زمينش شمائيد ، شما از فرع همان درخت زيتون احديّت هستيد كه ذات مقدّسش ريشه آن است و شما شاخه‌هاى آن ، تشريف بياور كه طاير اقبال بر سرت بال گشوده است زيرا گردنهاى بنى تميم ، براى امتثال امرت ذليل و باقيماندهء آنان در پيروى از فرمان تو سرسخت‌تراند از شترى كه سه روز چريده و با شكم پر بر سر چشمهء آب فرود آيد ، قبيلهء سعد را نيز سر بفرمان تو كرده‌ام و ننگ مخالفت را از دامنشان با آب بارانى شسته‌ام كه از ابر سفيد فرود ريزد : ابرى كه از درخشش برق سفيد نمايد . حسين عليه السّلام وقتى نامه را خواند فرمود : تو را چه مىشود ؟ خداوند